Alice

Mijn naam is Alice. Ik ben Amerikaanse en 33 jaar oud.Ik ben mijn hele leven al Katholiek. Ik vermoed dat je kunt zeggen dat de Katholieke Kerk er al wel heel vroeg bij was: ik ben op de dag zelf van mijn geboorte gedoopt door een verpleegster. Ik woog maar 2 pounds en 11 ounces; ze dachten niet dat ik de zware bevalling zou overleven. (Ik was 11 weken te vroeg geboren.) U heeft mogelijk wel eens gehoord van een ‘Katholiek van de wieg af aan’; wel, ik ben een ‘Katholiek van de couveuse af aan’.

Ik weet nog dat ik op de middelbare school al begon te denken dat ik graag priester zou worden. Toentertijd hadden wij een priester in onze parochie, de St. Stephen’s parochie, die zich veel bezighield met de teenagers. Ik denk dat hij het door hem komt dat ik begon te beseffen hoe belangrijk het priesterambt is. Hij deed werkelijk zijn uiterste best om ons te leren dat we ons verre moesten houden van drugs en alcoholmisbruik.

In die lang verleden tijd hoopte ik dat Paus Johannes Paulus II vrouwen zou wijden. Ik weet nog hoe ik in de laagste klas van de middelbare school op de televisie zag hoe hij het pausschap aanvaardde. De manier waarop hij de vraag naar de wijding van vrouwen beantwoordde was zodanig dat ik dacht dat het onder zijn leiding mogelijk zou zijn. Had ik me daar toch even vergist!

Toen, in die laagste klassen van de middelbare school, wist ik al dat Paus Johannes Paulus II geen “ramen ging openzetten en meer frisse lucht binnenlaten”. Maar ik zat op een Protestantse openbare school, en dat maakte wel dat ik dieper ging graven in mijn eigen geloof.

Omdat ik veel vragen stelde, theologie studeerde en nooit in de problemen kwam, vroegen vrienden mij soms of ik van plan was zuster te worden. Toen ik op de universiteit zat zei mijn moeder dat “niets haar blijer zou maken”. Ik wist echter dat ik mijn leven niet zou kunnen geven aan een Kerk die vond dat ik niet goed genoeg was voor het priesterschap. Ik overwoog zelfs de Kerk te verlaten en me aan te sluiten bij een liberale Protestantse Kerk.

Mijn afkeer van de Kerk maakte het moeilijk voor me om me in te leven in de Mis. Tenslotte herinnerde mijn moeder me (streng) dat ik een verplichting had jegens God, ongeacht welk probleem ik dan ook met de Kerk had. Ze zei dat ik ook niet moest vergeten dat het mijn verantwoording was, mijn veel jongere zusje (broertje? In de tekst staat sibling.) een goed voorbeeld te geven. Ik dacht altijd wel goed na en dus ook over de woorden van mijn Moeder, en het komt hierop neer dat dit de “schop onder mijn kont “ was die mijn ogen opende en me weer deed terugkeren tot mijn Katholicisme.

Langzamerhand begon ik weer deel te nemen aan zaken in mijn parochie. Ik bemerkte dat de St. Stephen’s Parochie veel voor me betekent; ik ben er per slot van rekening al vanaf 1980 lid van. Ik kwam erachter dat God de St. Stephen’s Parochie gebruikt als middel om mensen in mijn leven te brengen die het verrijken.

Ook al kan ik niet gewijd worden (vrouw — en vreselijke dingen – nog getrouwd ook)ik beschouw mezelf zeer zeker als betrokken bij dienstbetoon, en ik probeer een gemeenschap die mij zoveel heeft geschonken iets terug te geven. Op het moment zit ik voor het onderwijs in de parochieraad van St Stephen. Ik heb een onderwijsdiploma alsmede een godsdienstdiploma.

Onderwijs is beslist een ambtsbediening – ongeacht aan wat voor school of godsdienstonderricht men verbonden is. Ik heb les gegeven binnen de parochiescholen van mijn diocees en ook op een Joodse school. Volgens mij is het leraarschap een ambt omdat het iemand werkelijk invloed geeft op het leven van anderen.

Volgens mij is de wijding van vrouwen van cruciaal belang omdat het ontbreken van vrouwelijke priesters een klap in het gezicht is van de vrouwen, die tussen twee haakjes zeer toegewijd zijn aan anderen. Door geen vrouwen te wijden sturen wij de non-verbale boodschap aan de jongeren van onze Kerk, dat vrouwen niet helemaal beeld en gelijkenis van God zijn. (Natuurlijk weten we best dat deze non-verbale boodschap tegenstrijdig is met het Boek Genesis.) Bovendien weet ik, volwassen vrouw, dat het mijn hart en mijn ziel goed zou doen om een vrouw het evangelie te horen lezen, een homilie houden, voorgaan bij de Eucharistie en biecht horen. Waarom? Wel, ik zou me daardoor meer verbonden voelen met de Schepper. Ik zou een gevoel hebben alsof mijn lichaam als vrouw echt heilig is, en niet bevlekt of onwaardig, zoals sommige heiligen in de Oude Kerk meenden.

Ik zie het ambt als dienst. Ik vind dat ambtsbedienaren nederige, heel gewone mannen en vrouwen dienen te zijn die andere mensen respecteren en naar hen luisteren. Ik vind dat priesters professioneel moeten zijn in hun omgang met mensen, vriendelijk, niet zo snel oordelend en oprecht. Bovendien heeft iemand die echt door God geroepen is, een glimlach die weerspiegelt wat er in zijn of haar ziel is - oprechte liefde voor anderen. Ik zie in het kerkelijk ambt van de toekomst een priesterschap – met en zonder wijding – dat beide seksen omvat en alle culturen, in een geest van wederzijds respect.

Persoonlijk heb ik het nog steeds moeilijk met mijn Katholiek zijn vanwege het huidige verbod op de wijding van vrouwen. De ene keer ben ik verdrietig en de andere keer boos. Ik heb nog tijden waarin ik erover denk om uit de Kerk te stappen en tijden dat ik besef dat dit niet alleen mijn religie is maar ook mijn cultuur. Ik moet toegeven dat het Katholicisme en de Katholieke wijze van leven diep in mij geworteld zijn.

Ik ben er trots op lid te zijn van Call-to-Action and Future Church (= Oproep tot Actie en De Kerk van de Toekomst). Ik steun deze organisaties door mijn financiële bijdragen en door mijn gebed. Ik lees hun publicaties en vind er troost in te weten dat er nog meer Katholieken zijn die zo denken.

Ik geloof dat dit streven naar vrouwelijke priesters beslist van God komt. Ik geloof dat de Heilige Geest zeer zeker leeft in 2000. We beginnen te beseffen dat alle mensen – ongeacht hun sekse of hun ras – geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis. We beginnen in te zien dat het uit den boze is iemand de gelegenheid te onthouden iets constructiefs te doen met zijn of haar leven op grond van sekse of ras.

Ik denk dat we beter beginnen te begrijpen dat Jezus, door zijn heilige Moeder werkelijk de positie van de vrouw in een cultuur van overheersende mannen heeft verhoogd. De vrije wil van Maria werd gerespecteerd, haar vermogen om zelf te beslissen over haar eigen leven werd gehonoreerd. Ze had met Jezus een unieke en speciale band, want zelfs Jezus is ‘geboren om anderen op allerlei manieren te dienen’.

De wijding alleen voor de man? Kom nou? Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik, een vrouw ‘roeping’ had, maar dat de hiërarchie me verbood eraan te beantwoorden. Hoe weet ik dat ik roeping had? Wel, het is iets dat voortdurend knaagt aan je hart; een sterk verlangen om anderen door de sacramenten bij te staan, een bereidheid tot offers, zoals door het doen van geloften; en een voortdurende oproep om te volgen in de voetstappen van de Grootste Leraar die ooit op aarde heeft geleefd.

Alice -- June 2000

Het verhaal van Monique