Kobiety brały czynny udział w posłudze duszpasterskiej Kościoła od najdawniejszych czasów. Nie jest łatwo dojść do tego jak duży był jej zasięg, częściowo z braku dokumentacji, częściowo dlatego, że ta posługa przyjmowała różne formy i nadawano jej rozmaite nazwy. W ciągu dwóch pierwszych wieków ‘wdowy’ wykonywały większość funkcji apostolskich należących do kobiet. Wzrost, a później zanik diakonatu kobiet ma zawiłą historię.
W tej dyskusji oprzemy się na najważniejszym dla nas niezaprzeczalnym fakcie, że od drugiego do siódmego wieku, lub nawet dłużej, Kościół udzielał ważnych święceń kobietom wykonującym funkcje duszpasterskie.
- Święcenia diakońskie udzielane kobietom były autentyczyne i sakramentalne, i we wszystkich zasadniczych elementach zgadzały się ze święceniami których udzielano mężczyznom.
- Wyświęcanie kobiet diakonów miało aprobatę synodów kościelnych.
- Zadania kobiet-diakonów były równoległe do zadań mężczyzn, z dodatkiem pewnych specyficznych funkcji wynikających z roli i potrzeb kobiet w owym czasie.Te zadania stanowiły pełną posługę duszpasterską.
- Dokumenty historyczne potwierdzają, że diakonat kobiet funkcjonował przez całe wieki, zwłaszcza w Grecji, w Syrii i w całym świecie bizantyjskim.
Ponieważ diakonat stanowi część sakramentalnych święceń kapłańskich, wynika z tego, że jeśli kobiety mogły otrzymywać ważne święcenia diakońskie, mogą również otrzymywać święcenia kapłańskie.
Sobór Trydencki zdefiniował:
“Ktobykolwiek twierdził, że w Kościele Katolickim nie istnieje ustanowiona Boskim nakazem hierarchia, składająca się z biskupów, kapłanów i diakonów, niech będzie przeklęty”.
(Denziger nr 966).
Wróć do
Kobiety-diakoni – Ogólne spojrzenie
?
Przeczytaj artykuł ‘Women were Deacons’ w londyńskim tygodniku
The Tablet
z 8 maja 1999
Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!