Rękopis Mikołaja
W bibliotece K
ardynała Franciszka Barberini znaleziono prastary grecki rękopis zawierający liturgię święceń. Pochodzi on z klasztoru Św. Marka we Florencji, który otrzymał go z kolei jako spuściznę po Mikołaju de Nicolis. (Nicolai de Nicolis). Analiza uncjalnego pisma
w
ykazuje, że obecna kopia pochodzi najpóźniej z 9-go wieku, lub jest jeszcze wcześniejsza. Jej treść jest o wiele starsza i odzwierciedla praktykę bizantyjską w okresie największego nasilenia diakonatu, od 3-go do 8-go wieku po Chr.click here to read the introduction by Stephano Parenti
Jan Morinus przetłumaczył go na łacinę i opublikował w dziele p.t. ‘Commentarius de Sacris Ecclesiae Ordinationibus’ wydanym przez Kalverstraat w Antwerpii w r. 1695 na str. 55 – 57. Pisze on we wstępie: „Ten piękny codex [=rękopis na pergaminie] został napisany wersalikami i uncjałami, które nie mają kształtu kwadratów lecz są dłuższe i bardziej gładkie. Ten styl wytworzył się z biegiem czasu z formy kwadratowej. Dla kogoś, kto miał wiele do czynienia z dawnymi kodeksami greckimi jest ewidentne, że nie może on [tj. kopia] mieć mniej niż 800lat, a może też być starszy o wiele lat.” [Pamiętajmy, że Morinus widział kodeks w r. 1695 po Chr.!]
Oto przykład późnego uncjalnego pisma, o którym mówi Morinus..
Ten przykład został wzięty z kodeksu znajdującego się w Bibliotece Narodowej w Paryżu. Kodeks jest datowany 879-883 po Chr. Jest to tekst Grzegorza z Nazianze, 330-389 po Chr.
Rękopis Mikołaja
Tłumaczem tekstu z greckiego i łaciny na angielski jest John Wijngaards, który go również udostępnił na Internecie.
| „Święcenia (cheirotonia) Diakonów" | „Modlitwy przy święceniach (cheirotonia) Diakonis” |
| Po ofertorium otwiera się bramę [do Sanktuarium] i nim Diakon rozpocznie litanię „Wszystkich Świętych”, ten, który ma otrzymać święcenia diakońskie jest prowadzony przed Arcybiskupa. A po wypowiedzeniu „Dziękczynienia” [oświadczenia] (see text) kandydat klęka. Arcybiskup trzykrotnie kreśli znak Krzyża Świętego na jego czole, nakłada rękę i modli się: | Po ofertorium otwiera się bramę [do Sanktuarium] i nim Diakon rozpocznie litanię „Wszystkich Świętych”, kobieta, która ma otrzymać święcenia diakońskie jest prowadzona przed [Arcy]biskupa. A po głośnym wypowiedzeniu „Dziękczynienia” [oświadczenia] (see text) kobieta, mająca otrzymać święcenia, pochyla głowę. Biskup kładzie rękę na jej czole, trzykrotnie kreśli na nim znak Krzyża Świętego i odmawia modlitwę: |
| Panie Boże, który w Opatrzności swojej zsyłasz działanie i pełnię Ducha Świętego na tych, którzy przez Twoją tajemniczą moc stają się celebrantami Liturgii Świętej, uchroń, prosimy Cię, tego mężczyznę (człowieka?), na którego chcesz za moim pośrednictwem nałożyć obowiązki Diakona [leitourgia diakonatu], w całej powadze i surowości dobrego zachowania , by mógł z czystym sumieniem ochraniać tajemnice wiary. Udziel mu tej łaski, jakiej udzieliłeś Szczepanowi, który był Twoim pierwszym męczennikiem. A powoławszy go do Twojej służby, racz go uczynić godnym stopnia [odpowiedzialności] jaką mu powierzyłeś. Ci, którzy dobrze ją wykonają, otrzymają wielką nagrodę. Spraw, by Twój sługa stał się doskonały, gdyż Twoje jest królestwo i władza. | „Święty i wszechmogący Boże, przez narodzenie Syna Twojego, Pana Naszego z ciała Dziewicy, uświęciłeś płeć niewieścią. Nie tylko mężczyznom, ale i niewiastom udzielasz łaski i zsyłasz Ducha Świętego. Prosimy Cię, Panie, wejrzyj na tę służebnicę Twoją, wyznacz jej pracę w Twojej misji diakonatu i wlej w nią obfite dary Ducha Świętego. Ustrzeż ją, by zawsze wypełniała swoje posługi [leitourgia] zachowując prawdziwą wiarę i nieskazitelne postępowanie, czyniąc to, co podoba się Tobie. Bo Twoja jest wszelka cześć i chwała. |
| Jeden z diakonów zaczyna litanię próśb: ‘za zbawienie dusz naszych, za pokój na świecie, za naszego Arcybiskupa, za Cesarza, itd". | Jeden z diakonów zaczyna litanię próśb: ‘za zbawienie dusz naszych, za pokój na świecie, za naszego Arcybiskupa, za Cesarza, itd”. |
| Podczas gdy Diakon odmawia dalej prośby, Arcybiskup, stale trzymając rękę na głowie kandydata, modli się następująco: | Podczas gdy Diakon odmawia dalej prośby, Arcybiskup, stale trzymając rękę na głowie kandydata, modli się następująco: |
„Boże, Zbawicielu nasz, przepowiedziałeś niezawodnie [niezniszczalnym głosem] i ogłosiłeś, że ten, który wykona posługę diakońską będzie pierwszym, jak jest napisane w Ewangelii: „Kto chce być pierwszym między wami, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą [diakonos] wszystkich. prosimy Cię, Panie wszechrzeczy, , poprzez życiodajne przyjście Twojego Ducha Świętego napełnij tego sługę Twego , którego uczyniłeś godnym przystąpienia do służby [leitourgia] diakońskiej, wszelką wiarą miłością, świętością i władzą. | „O Panie, który nie odrzucasz niewiast, poświęcających się Tobie i chcą w stosowny sposób służyć Domowi Twemu, lecz dopuszczasz je do święceń w służbie Twojej [leitourgón]. Użycz daru Ducha Świętego także tej służebnicy Twojej, która chce poświęcić się Tobie, i daj jej pełnię łaski w służbie diakonatu, jak dałeś ją Pheobe, którą powołałeś do służby [leitourgia]. Spraw, Panie, by wytrwała bez winy w Twojej Świątyni, by czuwała nad swoim zachowaniem się, zwłaszcza nad skromnością i rozwagą. Spraw także, by Twoja służebnica stała się doskonałą, tak, że gdy stanie przed sądem Twego Chrystusa, otrzyma owoce swojego nienagannego życia, przez miłosierdzie i wcielenie Jedynego Syna Twojego. |
| Arcybiskup zdejmuje z kandydata szal i wkłada mu stułę [na ramiona]. Całuje go, podaje mu kadzielnicę i każe mu okadzić święte dary składane na [ołtarzu] stole. | Arcybiskup wkłada jej stułę diakonatu na szyję pod szalem [kobiety], tak by końce stuły zwisały do przodu. |
| Gdy [podczas Komunii Świętej] nowo wyświęcony przyjął już przenajświętsze Ciało i Krew Pańską, Arcybiskup podaje mu kielich. On z kolei podaje Krew Przenajświętszą wszystkim, którzy do niego podchodzą. | Gdy [podczas Komunii Świętej] nowo wyświęcona przyjęła już przenajświętsze Ciało i Krew Pańską, Arcybiskup podaje jej kielich. Ona przyjmuje go i stawia na świętym stole [ołtarza]. |
Analiza tego rytuału święceń wykazuje, że święcenia udzielane kobietom były takie same jak te, których udzielano diakonom mężczyznom, a więc były to świę cenia sakramentalne.
Wróć do Kobiety Diakoni – Ogólne spojrzenie
Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!